Verwarming van dak en dakgoten: hoe doe je dat goed?

In de winter kan de vorming van ijspegels op daken een aanzienlijk gevaar vormen voor het leven en de gezondheid van mensen. In dit artikel wordt besproken hoe dakverwarming wordt uitgevoerd, welke apparatuur wordt gebruikt en hoe deze apparatuur wordt geïnstalleerd.

IJspegels op de daken zijn het gevolg van de zogenaamde frequente nuldoorgang, waarbij het in de winter vaak omslaat van een positieve dag in een negatieve nacht.

Ongeacht het type dak, verwarming is nodig om de vorming van ijspegels te voorkomen die het leven en de gezondheid van mensen die eronder passeren ernstig bedreigen.

De vorming van ijspegels op de daken, evenals het voorkomen van ijs in de dakgoten tijdens het koude seizoen, is een veel voorkomend verschijnsel voor de klimatologische omstandigheden in ons land. De belangrijkste reden voor het verschijnen van deze processen is het vrijkomen van warmte uit het interieur van het gebouw via het dak.

De volgende factoren kunnen hieraan bijdragen:

• frequente overgangen door nul luchttemperatuur;
• complexe dakconstructies;
• fouten gemaakt bij het ontwerpen van de ruimte onder het dak;
• misrekeningen gemaakt tijdens de constructie van gebouwen;
• buitensporige besparingen op de constructie van het dak.

Naast het risico voor voorbijgangers zorgen ijspegels en ijs voor andere problemen, zoals: het ontstaan ​​van lekkages in het dak; het destructieve effect op de vorming van ijs als gevolg van het bevriezen van water in verschillende scheuren en scheuren; verhoogde belasting van het dak en het dragende systeem van het gebouw, enz.

Om het ontstaan ​​van ijs en ijspegels op de daken tegen te gaan, worden momenteel de volgende methoden toegepast:

1. Mechanisch reinigen van daken, de meest gebruikelijke methode, maar heeft een aantal nadelen. Dit vereist bijvoorbeeld het onderhouden van een hele staf van speciaal opgeleide medewerkers en het gebruik van verschillende speciale voertuigen tijdens het werk, zoals hoogwerkers voor het werk. op het dak, waardoor zowel snelwegen als trottoirs voor voetgangers worden afgesloten. Bovendien kan deze methode leiden tot schade aan zowel het dak zelf als de andere elementen, waaronder dakgoten, en vormt het ook een zeker gevaar voor mensen die betrokken zijn bij het schoonmaken van het dak.
2. Het verwarmen van daken en goten is een modernere en veiligere methode om van ijspegels en ijs af te komen.In het geval van de juiste uitrusting van het verwarmingssysteem heeft deze methode een aantal voordelen ten opzichte van de eerste methode. Het grootste nadeel is het aanzienlijke verbruik van elektrische energie, dat echter met bijna de helft kan worden verminderd door een automatisch regelsysteem te gebruiken.
3. Een andere apparaatmethode daken zonder ijspegels en ijs is het gebruik van elektrische impulssystemen, minder gebruikelijk dan sneeuwsmeltsystemen. Het installeren van deze systemen is een vrij dure onderneming, maar tijdens bedrijf verbruiken ze veel minder elektriciteit dan kabelverwarming van het dak. Het nadeel van elektrische impulssystemen is de mogelijkheid om alleen de randen van het dak te beschermen tegen ijspegels en ijs, terwijl leidingen en bakken onbeschermd blijven.
4. De minst populaire manier vanwege de hoge kosten, korte duur en verschillende moeilijkheden bij het aanvraagproces op het dak en het daaropvolgende gebruik is het gebruik van speciale emulsies om ijsvorming tegen te gaan.

Dakkabel verwarmingssysteem

Om het verschijnen van ijspegels te voorkomen, is het niet nodig om het dak volledig te verwarmen - het volstaat om de verwarmingskabel te leggen op plaatsen waar verwarming het meest nodig is.

Het diagram toont de meest problematische gebieden van elk type dak, waar de installatie van een sneeuwsmeltsysteem geschikt is.

Meestal, als de verwarmingskabel voor het dak wordt geïnstalleerd in de gebieden die op het diagram zijn gemarkeerd, blijkt het voldoende te zijn om zowel de randen van het dak als regenpijpen en bakken te beschermen tegen het verschijnen van ijspegels en ijs.

Dakverwarmingskabelsysteem omvat de volgende elementen:

1. Dakverwarmingskabel, waarvan het vermogen constant lineair kan zijn, variërend van 20 tot 30 W / m, of zelfregulerend, dat wil zeggen, verandert in overeenstemming met veranderingen in verschillende externe omstandigheden;
2. Speciale elementen die worden gebruikt om verwarmingskabels aan dakelementen te bevestigen, evenals goten en sneeuwvangers;
3. Distributienetwerk, inclusief stroomkabels, evenals kasten die de voedingsspanning verdelen en de verwarmingskabels op het netwerk aansluiten
4. Elementen die automatische controle en beheer uitvoeren van de werking van het systeem dat dakgoten en daken verwarmt. Ze omvatten een omgevingstemperatuursensor, een neerslagsensor, een smeltwatersensor en een temperatuurregelaar.
5. Start- en regelapparatuur, die deel uitmaakt van de systeemschakelkast, waaronder magnetische starters en automatische beveiligingsschakelaars die spanning leveren aan de kabel die het platte dak verwarmt.

Installatie van een dakverwarmingssysteem

De installatie van een dakverwarmingssysteem begint met de montage van de dakverwarmingskabel in legklare stukken. Hiervoor wordt het vastgebonden met speciale klemmen.

Vervolgens worden de resulterende secties in trays geplaatst, die in buizen worden neergelaten en met een slang langs de rand van het dak worden gelegd, waarna ze worden bevestigd met speciale klinknagels, strips en klemmen.

Daarna wordt het verdeelnet gemonteerd vanaf de opstelplaats van de kast die automatisch de verwarmingsinstallatie aanstuurt tot aan de opstelplaatsen van de verdeelkasten, die bij voorkeur op een minimale afstand van de verwarmingskabelkoppelingen geplaatst worden.

Belangrijk: de installatielocaties van de dozen en de kast moeten van tevoren worden gepland om problemen bij het leggen van het distributienetwerk te voorkomen.

De laatste fase is de installatie van een kast voor automatische regeling van het dakverwarmingssysteem en de aansluiting op het eerder geïnstalleerde distributienetwerk.

Nadat de installatie is voltooid, is het absoluut noodzakelijk om de inbedrijfstellingsprocedures uit te voeren die worden beschreven in de vereisten en normen van hoofdstuk 1.8 van de PUE:

1. Meet de weerstand van alle gebruikte kabels (stroom-, verwarmings- en stuurkabels);
2. Meet de weerstand van de kernen van verwarmingskabels die stroom geleiden en verduidelijk hun overeenstemming met de waarden gespecificeerd in het paspoort;
3. Voer een systeemaardingstest uit;
4. Meet de parameters waarbij de apparaten die het verwarmingssysteem uitschakelen voor beschermende doeleinden worden geactiveerd;
5. Meet de fase-nullus;
6. Controleer de correcte werking van het automatische besturingssysteem;

Aan de hand van de resultaten van inbedrijfstelling en inbedrijfstelling wordt een technisch rapport opgemaakt, waarna het mogelijk is om het dakverwarmingssysteem in bedrijf te stellen.

Het werkingsprincipe van de automatische regeling van het dakverwarmingssysteem

In het geval dat de omgevingstemperatuur binnen het werkbereik valt, wordt relais K1 ingeschakeld, waardoor de blokkering van de belastingsregelcircuits wordt opgeheven.

Als de timer, die de verwarming inschakelt wanneer de temperatuur binnen dit bereik komt, is ingeschakeld, start de dakverwarming gedurende de door de timer aangegeven tijd, waarna het systeem wordt uitgeschakeld en het apparaat de neerslag- en watersensoren controleert.

Bij neerslag worden de verwarmingsmodi van het dak en de bakken ingeschakeld, waarvoor relais K2 en K3 verantwoordelijk zijn, nadat de neerslag is geëindigd, wordt met behulp van relais K2 de dakverwarming uitgeschakeld, maar de verwarming van de bakken gaan door en verwarmen de leidingen totdat het signaal van de smeltwatersensor verdwijnt.

Verder werkt de verwarming van pijpen en trays nog enige tijd door gedurende de door de ingebouwde timer ingestelde vertragingstijd, waarna het systeem uitschakelt.

Heeft het artikel je geholpen?